Τετάρτη, 13 Απριλίου 2016

"Μαμά μου, τώρα εσύ είσαι η μεγάλη κι εγώ η μικρή"...

Το Ερικόνι μου μού είπε προχθές "Μαμά μου, τώρα εσύ είσαι η μεγάλη κι εγώ η μικρή"...

Για κάποιον εξωτερικό παρατηρητή αυτή η φράση προφανώς δεν σημαίνει τίποτα, πέρα από το αυτονόητο. Φυσικά η μαμά είναι η μεγάλη και η κόρη είναι η μικρή! So what???

Για όσους "ξέρουν" - και για όσους έχουν διαβάσει την ανάρτησή μου "Τη βλέπω τη μεγάλη σου αγάπη" (19-6-15) - σημαίνει κάτι παραπάνω: 

"Μαμά μου, νιώθω μετά από πολύ καιρό πως έχεις αρχίσει επιτέλους να πατάς στα πόδια σου και δεν χρειάζεται να σε στηρίζω εγώ. Μαμά μου, μέχρι τώρα σου επαναλάμβανα συνέχεια πως εγώ ήμουν η μεγάλη και εσύ η μικρή, γιατί σε ένιωθα αδύναμη και ένιωθα πως είχα την ευθύνη σου. Μαμά μου, επιτέλους μπορώ τώρα να πάω στη θέση μου σαν μικρή κόρη και εσύ να πάρεις τη θέση που σου αρμόζει σα μητέρα".

Πόσο μαγικά πράγματα μας λένε τα παιδιά μας... Πόσο ατελείωτα μας νοιάζονται και μας φροντίζουν χωρίς να το καταλαβαίνουμε πολλές φορές...Πόσο βαριά ευθύνη έπεσε επάνω στους μικρούς της ώμους αυτό τον καιρό που είχα παρατήσει τα πάντα και είχα παραιτηθεί ...

Σ´ ευχαριστώ πολύ Ερικάκι μου... Σε ευχαριστώ για το δύσκολο ρόλο που επωμίστηκες σε τόσο μικρή ηλικία. Σε λατρεύω και ελπίζω να μπορώ πάντα να είμαι στη θέση μου σα μαμά για να μπορείς κι εσύ να απολαμβάνεις τη θέση σου ως παιδί ...

2 σχόλια:

  1. Το ξέρεις ότι σε θαυμάζω, και εσένα και την κόρη σου! Να είστε πάντα καλά και να είστε πάντα στήριγμα η μία για την άλλη.Η εναλλαγή ρόλων δεν είναι πάντα κακό αρκεί να ξέρει πραγματικά ο καθένας τη θέση του και να επανέρχεστε με την πρώτη ευκαιρία. Εχθές ήταν η πρώτη φορά που κι εγώ ανάγκασα τον 2 χρονών γιο μου να παίξει έστω και λίγο τον ρόλο του γονιού, μιας κι έχω θέματα με τον πατέρα μου (δεν είναι πρότυπο πατέρα) και έκλαιγα σαν μικρό παιδί μπροστά στο παιδί μου το οποίο με αγκάλιαζε λες και είναι μεγάλος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Να είσαι καλά Ράνια μου! Σ' ευχαριστώ πολύ! Νομίζω πως όταν συμβαίνει για λίγο δεν είναι κακό... Είναι καλό να ξέρουν τα παιδιά μας πως δεν είμαστε παντοδύναμες και πως έχουμε στιγμές αδυναμίας. Το κακό είναι όταν έχουμε ΜΟΝΙΜΩΣ στιγμές αδυναμίας και τα αναγκάζουμε να μας φροντίζουν... Χάνονται οι ισορροπίες... Αυτό ένιωσα εγώ...
    Πολλά φιλιά και να είσαι πάλι καλά για τα καλά σου λόγια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή