Κυριακή, 10 Νοεμβρίου 2013

Δύο χρόνια μαμά...(ή όσα δεν φανταζόταν ποτέ μία πρώην "γυναίκα καριέρας")


Και να που πέρασαν 2 χρόνια...
Δύο χρόνια που είμαι μαμά...
Την περασμένη εβδομάδα γιορτάσαμε τα δεύτερα γενέθλια της 'Ερικας.
Δεν το πίστευα...

Ξέρετε, ήμουν μια από αυτές τις "γυναίκες καριέρας" που έλεγα πως στη ζωή μου δεν υπάρχει χώρος για παιδιά.  Και επειδή δούλευα με παιδιά, θεωρούσα πως έχω καλύψει αυτή μου την ανάγκη. 
Έλεγα: "Είμαι με παιδιά όλη την ημέρα. Θέλω όταν γυρνάω σπίτι μου, να έχω το κεφάλι μου ήσυχο και να κάνω πράγματα μόνο για μένα".

Οι περισσότερες φίλες της ηλικίας μου, διότι ως γνωστό είμαι over 40, ένιωθαν το βιολογικό τους ρολόι να χτυπάει και μου έλεγαν "θέλω ένα παιδί, ο καιρός πέρασε και πρέπει να κάνω ένα παιδί".  Κι εγώ τους έλεγα γελώντας: "Χαχαχα, εγώ ΔΕΝ θέλω παιδί! Δεν θέλω ευθύνες, δεν θέλω ωράριο, δεν θέλω δεσμεύσεις, δεν θέλω να τρέχω σε παιδικά πάρτυ και παιδικές θεατρικές παραστάσεις, δεν θέλω να έχω το σπίτι μου γεμάτο παιχνίδια, να παίζω με πλαστελίνες και κούκλες το απόγευμα στο σπίτι μου...ΔΕΝ ΘΕΛΩ!"

Ξέρετε αυτό που λένε, πως όταν εμείς κάνουμε σχέδια ο Θεός γελάει;
Ε λοιπόν, φαίνεται πως ο Θεός γέλαγε πολύ, όταν έκανα αυτές τις βαρύγδουπες δηλώσεις...

Διότι, μετά τις τελευταίες καλοκαιρινές διακοπές που έκανα ως single το 2009,  με φίλες μου που ήθελαν να κάνουν παιδί, τα χρόνια κύλησαν σα νερό και με βρήκε το 2013 ως μαμά ενός δίχρονου, υπέροχου κοριτσιού (καμμία από τις φίλες μου που ήθελαν να κάνουν παιδί δεν απέκτησε ένα ακόμη...  Πώς να μη πιστέψω πως ο Θεός γελάει, όταν εμείς κάνουμε σχέδια;;;;)

'Οταν κοιτάζω πίσω, λέω πως η μεγαλύτερη βλακεία που θα είχα κάνει στη ζωή μου θα ήταν να ΜΗΝ κάνω παιδί.  Ό,τι άλλο και να έχω κάνει, σπουδές, επιτυχίες στη δουλειά, ταξίδια σε όλο τον κόσμο, λεφτά, μεγάλοι έρωτες, νιώθω πως δεν "πιάνουν" τίποτα μπροστά στο μεγαλύτερο δημιούργημά μου, το παιδί μου.

Τι να πρωτοπώ για το πώς αλλάζει ένα παιδί τη ζωή σου;  
Ίσως δεν είναι τόσο έντονα ορατό σε γυναίκες που ήταν από μικρές αποφασισμένες να γίνουν μάνες... Ίσως αυτές το περιμένουν. Το ξέρουν τι τις περιμένει και δεν τις εκπλήσσουν οι χαρές και οι αλλαγές στη ζωή τους.

Σε μένα όμως, που ήμουν από μικρή ελεύθερο πνεύμα, και δεν ήθελα δεσμεύσεις και περιορισμούς, που με ενδιέφερε μόνο να πετύχω επαγγελματικά, να περνάω καλά, να ταξιδεύω, είναι τόσο έντονο...  Και προσπαθώ να το μοιραστώ με όσες γυναίκες είναι όπως ήμουν κι εγώ παλιά και υποστηρίζουν πως δεν θέλουν παιδιά: Τα παιδιά είναι η χαρά της ζωής, η συνέχειά σου, το μεγαλύτερο δημιούργημά σου επάνω σ' αυτή τη γη, σου δίνουν όραμα, δύναμη, σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο, ανιδιοτελή...

Δεν φανταζόμουν ποτέ πως θα πεταγόμουν με το παραμικρό κιχ από το κρεβάτι μου το βράδυ και θα έμενα ξύπνια μέχρι να βεβαιωθώ πως το μωρό  μου κοιμάται ήσυχο...

Δεν φανταζόμουν ποτέ πως κάθε βράδυ θα καθόμουν σε μία πολυθρόνα, κρατώντας ένα μωρό αγκαλιά, και θα διάβαζα παιδικά παραμύθια και θα έλεγα γλυκόλογα μέχρι να την πάρει ο ύπνος...

Δεν φανταζόμουν ποτέ πως θα καθόμουν στο σπίτι σε παιδικό τραπεζάκι και θα έπινα φανταστικό τσάι από παιδικά σερβίτσια... (και θα έλεγα τι νόστιμο που είναι!)

Δε φανταζόμουν ποτέ πως θα έφτιαχνα στο σπίτι τόσα σχέδια με πλαστελίνες...

Δεν φανταζόμουν ποτέ πως το μισό μου σαλόνι θα ήταν γεμάτο παιχνίδια, κούκλες, αρκούδια και ποδηλατάκια...

Δεν φανταζόμουν ποτέ πως θα χαιρόμουν να φτιάχνω κέικ με χρωματιστά μπαλάκια για να πάρει μαζί της στο σχολείο, για να γιορτάσει τα γενέθλιά της με τους συμμαθητές της...

Δεν φανταζόμουν ποτέ πως θα έπαιρνα την κολλητή μου και θα της έλεγα "πάμε παιδική χαρά για να παίξουν τα παιδιά μας" αντί να της πω "πάμε για καφέ και να μιλήσουμε για άντρες"...

Δεν φανταζόμουν ποτέ πως αντί να ψάχνω ρούχα για μένα, θα έψαχνα παιχνίδια στο Μουστάκα και ρούχα στο Mothercare...

Δεν φανταζόμουν ποτέ πως το κριτήριό μου στην επιλογή ξενοδοχείου για τις διακοπές μου θα ήταν αν έχει αμμουδιά κοντά για να κάνει μπάνιο η μικρή και παιδική χαρά για να παίζει...

Δεν φανταζόμουν πως η τσάντα μου που ήταν πάντα γεμάτη με κραγιόν, μάσκαρα, ρουζ και όλα τα σχετικά θα ήταν τώρα γεμάτη με πάνες, μωρομάντηλα, παιδικά παιχνίδια και βιβλία...

Δεν φανταζόμουν ποτέ πως θα έμενα ώρες ξάγρυπνη για να ελέγχω αν έπεσε ο πυρετός της και πως μετά θα είχα κουράγιο να πάω στη δουλειά...

Δεν φανταζόμουν πως θα έβλεπα σε dvd "Τη Λαίδη και τον Αλήτη" με την ίδια χαρά που έβλεπα το "Sex and the city"...

Δεν φανταζόμουν ποτέ πως ξαφνικά η ζωή μου θα αποκτούσε άλλο νόημα, άλλη προοπτική, άλλη συνέχεια...

Δεν φανταζόμουν ποτέ πως ένα γέλιο της, ένα χάδι της, μια αγκαλιά της, θα με έκαναν τόσο ευτυχισμένη και θα μου έπαιρναν κάθε πόνο, λύπη, πίκρα μακριά...

Δεν φανταζόμουν ποτέ πως θα ένιωθα τόσο ζεστά κρατώντας σφιχτά ένα μικρό χεράκι, για να μη νιώθει μόνο του...

Δε φανταζόμουν ποτέ πως οι χτύποι της καρδιάς μου θα συντονίζονταν τόσο απόλυτα με τους χτύπους της καρδιάς της...

Πόσα ακόμη δεν φανταζόμουν και πόσα διαπιστώνω καθημερινά από τη συμβίωση με την Έρικα... Και πόσα ακόμα έχω να βιώσω, που δεν μου είχαν περάσει ποτέ από το μυαλό...

Δύο χρόνια μαμά: δύο χρόνια ανιδιοτελούς αγάπης, δυο χρόνια γεμάτα γέλια, χάδια, αγκαλιές, ξενύχτια, παιχνίδια, παραμύθια, ιώσεις, κλάμματα...

Δύο από τα πιο όμορφα χρόνια της "πολυτάραχης" ζωής μου.

Σ΄ευχαριστώ για όσα μου πρόσφερες μέσα σ' αυτά τα δύο χρόνια Ερικάκι μου... Δεν συγκρίνονται με όλα όσα είχα ζήσει μέχρι σήμερα...

Χρόνια σου πολλά αστεράκι μου!