Δευτέρα, 17 Οκτωβρίου 2016

Τελικά ... να κοιμόμαστε ή να μην κοιμόμαστε στο ίδιο κρεβάτι με το παιδί;;;


Σας έχω δηλώσει ευθαρσώς πως είμαι μια "μαμά με όρια".

Αυτό περιελάμβανε, πέραν όλων των άλλων, την απόλυτη πεποίθηση μου, πως τα παιδιά δεν πρέπει ποτέ να κοιμούνται στο κρεβάτι της μαμάς και του μπαμπά. Έχοντας ακούσει άπειρες ιστορίες "πόνου" από τις μαμάδες του σχολείου μου για το πόσο είχαν ταλαιπωρηθεί από τις νυχτερινές επισκέψεις των παιδιών τους στο κρεβάτι τους και αφού είχα "μαλώσει" άγνωστο αριθμό μαμάδων που στην αίτηση εγγραφής των παιδιών τους στον παιδικό σταθμό μου δήλωναν πως "το παιδί κοιμάται μαζί μας", ήμουν αποφασισμένη να μην το επιτρέψω ποτέ να το κάνει το δικό μου παιδί. 

Με το που έγινε η Έρικα 40 ημερών έφυγε από το δωμάτιό μας και πήγε στην κούνια της στο δικό της δωμάτιο. Με κάμερα για να την παρακολουθώ, βέβαια, αλλά στο δικό της δωμάτιο. 

Αυτό συνεχίστηκε με μεγάλη επιτυχία μέχρι που έγινε 2 χρονών. Χωρίς κλάματα και γκρίνιες και με μένα να νιώθω το απόλυτο συναίσθημα επιτυχίας... Τα είχα καταφέρει. Οι άλλες μαμάδες δεν ήξεραν τι έκαναν, ενώ εγώ τα είχα καταφέρει από την αρχή. Μέχρι τότε,  φυσικά. Γιατί όταν η Έρικα έγινε δύο χρονών, η παιδίατρος μου συνέστησε να βγάλω τα κάγκελα από την κούνια της. 

Εκείνη την ημέρα δεν θα την ξεχάσω ποτέ!  
Για την ίδια ήταν σα να έπεσε "το τείχος του Βερολίνου".
(Για μένα ήταν σα να την έστειλα -τουλάχιστον - για μεταπτυχιακό στην Αμερική…)

Θυμάμαι πως άρχισε να χοροπηδάει πάνω στο κρεβάτι της, να κάνει τούμπες και να ανεβοκατεβαίνει ασταμάτητα. Είχε βιώσει ένα απίστευτο συναίσθημα ελευθερίας. Ήταν ελεύθερη να μπαινοβγαίνει στο κρεβάτι της όποτε ήθελε αυτή. Δεν την περιόριζε τίποτα! Ουάου!!!

(Εγώ πάλι ένιωθα πως άνοιξα μια πόρτα στο παιδί μου για την απόλυτη ελευθερία!!!! Ήταν η πρώτη της επανάσταση. Δεν θα είχα πλέον εγώ τον έλεγχο του βραδινού της ύπνου, αλλά η ίδια... Φαντάστηκα πως είναι θέμα χρόνου να μου ζητήσει να πάει μόνη της σινεμά με τις φίλες ή να πάει για ποτό με το φιλαράκο της. Ξέρω, ήμουν υπερβολική, όμως έτσι το βίωσα, να μην το πω;;;;)

Η "πτώση του τείχους του Βερολίνου" της Έρικας, άνοιξε την πόρτα για να  αρχίσω να ζω κι εγώ από πρώτο χέρι, αυτά που μου διηγούνταν οι άλλες μαμάδες. Άρχισαν οι πρώτες γκρίνιες πως δεν ήθελε να κοιμηθεί στο κρεβάτι της, αλλά μαζί μου και φυσικά, εφόσον πλέον και περπατούσε και είχε ελευθερία κινήσεων χωρίς το κάγκελο, άρχισε να "κόβει βόλτες". 

Και έτσι κάπως σεμνά και ταπεινά άρχισα να ζω κι εγώ το δικό μου δράμα...

Περάσαμε αυτό τον πρώτο χρόνο με πολλά σκαμπανεβάσματα. Τις περισσότερες φορές κοιμόταν μόνη της, αλλά πλέον πολύ συχνά διεκδικούσε την παρέα μου. Σας ορκίζομαι, πως λόγω των πεποιθήσεών μου, προσπαθούσα σθεναρά να μην ενδώσω. Της έβαλα κάγκελο στην πόρτα για να μην μπορεί να βγαίνει από το δωμάτιο, τουλάχιστον,  δοκίμασα τις τεχνικές του βιβλίου "Κοιμήσου παιδί μου"... (Φυσικά φρόντιζα παράλληλα να την παίρνω στο κρεβάτι μου τα πρωινά για να ξέρει πως έχει το χρόνο που θέλει στο κρεβάτι μαζί άλλη ώρα και όχι απαραίτητα το βράδυ).

Η αλήθεια είναι όμως, πως ο ύπνος της είχε γίνει πιο ανήσυχος. Ξυπνούσε πολλές φορές και με φώναζε, έλεγε πως φοβάται. Η ψυχολόγος και η παιδίατρος μου είπαν πως εκεί κάπου μεταξύ δύο και τριών είναι η ηλικία που αρχίζει να βλέπει όνειρα, να φοβάται σκιές στο δωμάτιό της κτλ.

Επίσης, δεν μπορώ να σας κρύψω πως, πολλές φορές, τη βρήκα να κοιμάται στο πάτωμα δίπλα στην πόρτα (αγκαλιά με την κουβερτούλα της και την κούκλα της), πολλές φορές πήγα δίπλα της το κρεβάτι της και περίμενα να κοιμηθεί για να φύγω (που, όχι, δεν το πετύχαινα να φύγω, γιατί μόλις με καταλάβαινε, ξύπναγε και αρχίζαμε ξανά μανά την ίδια ιστορία από την αρχή), πολλές φορές τσακωθήκαμε, κλάψαμε, υποφέραμε μπροστά σε αυτό το περίφημο κάγκελο που είχα βάλει στην πόρτα της... Πολλές φορές... 

Αφού το πάλεψα έτσι σχεδόν ένα χρόνο, και με την έναρξη της σχολικής χρονιάς είχα πολλή δουλειά και γύριζα σπίτι πάντα κουρασμένη και έχοντας ελάχιστη ενέργεια, τόσο για να παίξω μαζί της όσο και για να αντιμετωπίσω τις βραδινές γκρίνιες και τα δράματα "δεν θέλω να κοιμάμαι μόνη μου, θέλω παρέα, θέλω να κοιμηθώ μαζί σου", έκανα την πρώτη υποχώρηση. Την άφησα να έρθει στο κρεβάτι μου. 

Από εκείνη την ημέρα δεν έχει φύγει ποτέ. Υποθέτω πως ένιωσε πως έπεσε άλλη μια φορά το τείχος του Βερολίνου.... αυτή τη φορά ήταν αυτό που είχα χτίσει εγώ και που την κράταγε μακριά μου τα βράδια ...

Και τώρα έρχεται το σοκαριστικό κομμάτι για μία "μαμά με όρια", όπως εγώ... 

Από εκείνη τη μέρα που κοιμήθηκε στο κρεβάτι μαζί μου, συνειδητοποίησα πόσο ανάγκη το είχε (και το είχα...). Αυτές  οι ώρες που κοιμόμαστε αγκαλιά κατέληξαν να γίνουν οι πιο όμορφες ώρες της ημέρας μας. Την ένιωθα πως κολλούσε επάνω μου και μπορούσα (και μπορώ ακόμη και σήμερα που ακόμη κοιμάται στο κρεβάτι μου) να την κρατήσω αγκαλιά, να τη χαϊδολογήσω, να της πω τα παραμύθια της, να τη ζουλήξω, να τη νιώσω κοντά μου. Ένιωθα τη δική της ανάγκη να είναι κοντά μου.

Το πιο συγκλονιστικό είναι πως τώρα που είναι 5 χρονών μου λέει πολλές φορές: "Μαμά θυμάσαι που ήμουν μωρό και με έβαζες στο κρεβάτι μου; Φοβόμουν και σε ήθελα" ή "Μαμά, βλέπεις αυτό το καδράκι που κρέμεται στον τοίχο" - ένα καδράκι με ένα κοριτσάκι που της είχαν κάνει δώρο όταν ήταν μωρό - "Όταν με άφηνες μόνη μου τα βράδια, το κοίταγα και έκλαιγα και παρακαλούσα να έρθεις να με πάρεις". Το φαντάζεστε πώς το έχει νιώσει αυτό που προσπαθούσα να κάνω; Το θυμάται και το μοιράζεται μαζί μου σαν μια στιγμή αγωνίας.

Δεν ξέρω και δεν θέλω να εξηγήσω επιστημονικά τι είναι το καλύτερο για τα παιδιά στο θέμα αυτό. 

Σαν εκπαιδευτικός/ψυχολόγος πάντα έλεγα (δε λέω πλέον, όπως έχετε καταλάβει) να κοιμάστε χωριστά. 
Σα μαμά, λέω: να κάνετε ό,τι σας κάνει ΟΛΟΥΣ να νιώθετε καλύτερα - και με το "όλους" εννοώ και τον πατέρα και τη μητέρα και το ίδιο το παιδί - γιατί είναι μία απόφαση που έχει συνέπειες για όλα τα μέλη της οικογένειας που μοιράζονται στο τέλος το ίδιο κρεβάτι.- Και κυρίως τα παιδιά.  Που έχουν τόση ανάγκη από "μανούλα" και αγκαλιά και τους τα στερούμε, γιατί τρέχουμε όλη την ημέρα σαν τις παλαβές για να προλάβουμε την καθημερινότητά μας.

Αν κάτι έμαθα από την ψυχολογία και το λέω πάντα, είναι πως στη ζωή δεν υπάρχει "σωστό" και "λάθος". Υπάρχουν διάφορες θεωρίες για το κάθε θέμα και τελικά επιλέγεις αυτή που για τον οποιοδήποτε λόγο ταιριάζει σε εσένα.

Αν λοιπόν νιώθετε πως σας ταιριάζει το να κοιμάστε όλοι μαζί να κοιμάστε. Αν σας ταιριάζει - και ΤΟΥ ταιριάζει - να πηγαίνει το παιδί στο κρεβάτι του, ας κοιμάται στο κρεβάτι του.

Είμαι σίγουρη πως τα παιδιά θα φύγουν από το "οικογενειακό κρεβάτι" όταν είναι ο κατάλληλος χρόνος γι αυτά, και για σας. Τα παιδιά τα κάνουν όλα στον "κατάλληλο χρόνο".  Αρκεί εμείς, ως γονείς να είμαστε σε επιφυλακή και να αφουγκραζόμαστε πως έφτασε ο κατάλληλος χρόνος για οποιαδήποτε αλλαγή στη ζωή τους (να βγάλουν την πάνα, να κόψουν την πιπίλα κτλ ...)

Τα παιδιά θα πάνε στο κρεβάτι τους όταν ΚΑΙ εσείς το θέλετε και αυτά το θέλουν.  Γιατί να θυμάστε πάντα πως τα παιδιά πιάνουν συναισθήματα, ακόμα και εκείνα που δεν τους τα λέμε. Ακόμα περισσότερο αυτά. Επομένως, πριν σκεφτείτε ποια θεωρία θέλετε να ακολουθήσετε στον τομέα αυτό, να έχετε πάντα στο νου σας τι θέλετε ΕΣΕΙΣ πραγματικά και τι ΤΑΙΡΙΑΖΕΙ σε εσάς. Και αυτό θα κάνουν και τα παιδιά σας...

Και μη φοβάστε τις αγκαλιές ... Κανείς δεν έπαθε τίποτα από τις πολλές αγκαλιές...




Τετάρτη, 13 Απριλίου 2016

"Μαμά μου, τώρα εσύ είσαι η μεγάλη κι εγώ η μικρή"...

Το Ερικόνι μου μού είπε προχθές "Μαμά μου, τώρα εσύ είσαι η μεγάλη κι εγώ η μικρή"...

Για κάποιον εξωτερικό παρατηρητή αυτή η φράση προφανώς δεν σημαίνει τίποτα, πέρα από το αυτονόητο. Φυσικά η μαμά είναι η μεγάλη και η κόρη είναι η μικρή! So what???

Για όσους "ξέρουν" - και για όσους έχουν διαβάσει την ανάρτησή μου "Τη βλέπω τη μεγάλη σου αγάπη" (19-6-15) - σημαίνει κάτι παραπάνω: 

"Μαμά μου, νιώθω μετά από πολύ καιρό πως έχεις αρχίσει επιτέλους να πατάς στα πόδια σου και δεν χρειάζεται να σε στηρίζω εγώ. Μαμά μου, μέχρι τώρα σου επαναλάμβανα συνέχεια πως εγώ ήμουν η μεγάλη και εσύ η μικρή, γιατί σε ένιωθα αδύναμη και ένιωθα πως είχα την ευθύνη σου. Μαμά μου, επιτέλους μπορώ τώρα να πάω στη θέση μου σαν μικρή κόρη και εσύ να πάρεις τη θέση που σου αρμόζει σα μητέρα".

Πόσο μαγικά πράγματα μας λένε τα παιδιά μας... Πόσο ατελείωτα μας νοιάζονται και μας φροντίζουν χωρίς να το καταλαβαίνουμε πολλές φορές...Πόσο βαριά ευθύνη έπεσε επάνω στους μικρούς της ώμους αυτό τον καιρό που είχα παρατήσει τα πάντα και είχα παραιτηθεί ...

Σ´ ευχαριστώ πολύ Ερικάκι μου... Σε ευχαριστώ για το δύσκολο ρόλο που επωμίστηκες σε τόσο μικρή ηλικία. Σε λατρεύω και ελπίζω να μπορώ πάντα να είμαι στη θέση μου σα μαμά για να μπορείς κι εσύ να απολαμβάνεις τη θέση σου ως παιδί ...

Τρίτη, 29 Μαρτίου 2016

"Η κατάθλιψη δεν είναι σημάδι αδυναμίας. Σημαίνει πως ήσουν πολύ δυνατή για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα"

Δεν ήμουν σίγουρη για το αν πρέπει να δημοσιεύσω αυτή την ανάρτηση. Έχω αρχίσει να τη γράφω και την έχω αφήσει στη μέση πολλές φορές. Αλλά κάτι με ξαναγυρνάει σε αυτήν. Κάτι με πιέζει να την ολοκληρώσω, δεν ξέρω τι... Ίσως απλά να ήθελε το χρόνο της. Όπως όλα θέλουν το χρόνο τους στη ζωή τελικά...

Νομίζω πως δεν καθόμουν να την γράψω όχι για προσωπικούς λόγους. Για επαγγελματικούς κυρίως. Δεν ξέρω κατά πόσο είναι καλό να μαθαίνει ο κόσμος τον προσωπικό αγώνα που δίνει αυτός με τον οποίο συνεργάζεται επαγγελματικά. Σκεφτόμουν πως το ρητό "τα εν οίκω μην εν δήμω" κάποιο λόγο ύπαρξης θα έχει...

Από την άλλη σκέφτηκα πως ο καθένας μας σήμερα δίνει τον προσωπικό του αγώνα με τον έναν τρόπο ή τον άλλον. Οπότε ποιος πραγματικά μπορεί να κρίνει ή να κατακρίνει τον άλλον; Είναι κανένας μας καλύτερος; 

Για κάποιο λόγο κάτι με κάνει να πιστέψω πως όταν μιλάς τόσο ανοιχτά για ένα προσωπικό σου θέμα, ενδέχεται περισσότερο να μπορείς να βοηθήσεις και άλλους που νιώθουν τα ίδια παρά να κατηγορηθείς. Μπορεί απλά να βοηθήσεις. Εμένα με βοηθούσε να διαβάζω παρόμοιες ιστορίες από ανθρώπους που ξαφνικά τους άφησαν οι δυνάμεις τους και έδωσαν τον αγώνα τους για να επανέλθουν. 

Ειδικά διαβάζοντας τη λεζάντα αυτής της φωτογραφίας, ένιωσα καλύτερα και το πήρα απόφαση: 

"Η κατάθλιψη δεν είναι σημάδι αδυναμίας. Σημαίνει πως ήσουν πολύ δυνατή για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα".

Κι αυτό ακριβώς νιώθω κι εγώ. Πως υπήρξα πολύ δυνατή για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα. Και στο τέλος λύγισα. Δεν ξέρω πραγματικά ποιο είναι το όριο του καθενός. Το δικό μου όμως το έφτασα. Με πολλούς και διάφορους τρόπους. Και βρέθηκα πλήρως ακινητοποιημένη. Εντάξει, είχα σημάδια κούρασης από καιρό, αλλά κατάφερνα και επανερχόμουν. Κι έφτασε ξαφνικά η στιγμή που δεν επανήλθα από μόνη μου. Τσάκισα... 

Τώρα συνειδητοποιώ πως η τελευταία ανάρτηση που είχα κάνει στο blog μου ήταν τον Ιούνιο του 2015. Και ήδη έλεγα πως ήμουν πολύ κουρασμένη. Και τώρα που γράφω αυτή την ανάρτηση έχουν περάσει σχεδόν 9-10 μήνες. Μεγάλο διάστημα σιωπής... Μεγάλο διάστημα κούρασης... 

Άρχισα να διαβάζω πάρα πολλά άρθρα για την κατάθλιψη. Για τα συμπτώματα, για τις αιτίες, τα φάρμακα, πόσο μπορεί να βοηθήσουν οι φίλοι και η οικογένεια αυτού που έχει κατάθλιψη, για τον αν περνάει ποτέ…


Διαπίστωνα  πως είχα τα περισσότερα σημάδια της κατάθλιψης... Το διαπίστωναν και οι γύρω μου σιγά σιγά...



Άρχισα να μην είμαι καθόλου αποδοτική στη δουλειά μου. Να μη δουλεύει το μυαλό μου. Να μην μπορώ να σηκωθώ το πρωί από το κρεβάτι. ΄Η να μην μπορώ να κοιμηθώ το βράδυ μέχρι πολύ πολύ αργά. Να μην μπορώ να συγκεντρωθώ για πάνω από μία ώρα, το πολύ. Ποιος; Εγώ; Που δούλευε το μυαλό μου με 1000 στροφές το λεπτό. Που θυμόμουν τα πάντα. Brain dead. Τίποτα. Τα βασικά και με το ζόρι. Προσπαθούσα να γράψω μία επιστολή που σε κανονικές συνθήκες θα μου έπαιρνε μισή ώρα το πολύ και κατέληγα να παιδεύομαι 5 ώρες..


Μου έλεγαν οι συνεργάτες μου για θέματα που προέκυπταν στη δουλειά και τους έλεγα: "Δεν ξέρω τι να σου πω. Δεν μπορώ να σκεφτώ τώρα. Κάνε ό,τι καταλαβαίνεις ..."

Άρχισα να μη θέλω να βγαίνω έξω. Όταν πίεζα τον εαυτό μου να βγω έξω, δεν πέρναγα καλά. Έφτασα στο σημείο να φύγω από νυχτερινό μαγαζί γιατί με έπιαναν τα κλάμματα στα καλά καθούμενα (ποιος φεύγει με κλάμματα από τα μπουζούκια;;;) Έβγαινα με φίλους και ανυπομονούσα να γυρίσω σπίτι μου ακόμα πέσω στο κρεβάτι μου να κοιμηθώ. 

Δεν μπορούσα να φάω. Τίποτα. Με το ζόρι. 

Δεν μπορούσα να κάνω τίποτα. Το μόνο που με ενδιέφερε ήταν να κοιμάμαι. Το να πάω στο σούπερ μάρκετ μου φαινόταν τουλάχιστον άθλος. Οποιαδήποτε μικρή δουλειά στο σπίτι Γολγοθάς.  

Άρχισα να φοράω μόνο μαύρα. Εγώ που απεχθανόμουν τα μαύρα. Να μην θέλω να ασχοληθώ με το τι θα φορέσω, πώς να περιποιηθώ τον εαυτό μου, πώς να βαφτώ ή να χτενιστώ.

Οι "λογικές" συμβουλές των φίλων μου "Μη στενοχωριέσαι. Σημασία έχει που είσαι καλά, που είναι το παιδί σου καλά, που πάει η δουλειά σου καλά. Όλα τα άλλα γίνονται... Τι άλλο θες;;;" δεν ήταν ικανές να με παρηγορήσουν. Οκ, νοητικά και λογικά ήξερα πως έχουν απόλυτο δίκιο. Δεν είχα το δικαίωμα να καταρρεύσω αφού έχω κι εγώ και το παιδί μου την υγεία μας και ένα σπίτι και δουλειά και φίλους. 

Η άτιμη η κατάθλιψη όμως δεν λειτουργεί έτσι... Ό,τι και να λες στη λογική μου, όσο και να συμφωνώ μαζί σου, δεν μπορώ να σταματήσω να νιώθω αυτό που νιώθω. Απλά ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ. Δεν μπορώ να σταματήσω να κλαίω, δεν μπορώ να σταματήσω να σκέφτομαι πως η ζωή μου δεν έχει νόημα, δεν μπορώ να σταματήσω να νιώθω τα πάντα είναι μάταια, δεν μπορώ να αντιμετωπίσω την άρνηση του μυαλού μου να συνεργαστεί. Δεν είναι θέμα μυαλού. Είναι θέμα άλλων πραγμάτων που δεν αντιμετωπίζονται λογικά ... Δυστυχώς....

Το καλό σε τέτοιες περιπτώσεις που νιώθεις αδυναμία είναι πως παρουσιάζονται δίπλα σου άνθρωποι και σε βοηθάνε. Και πολλές φορές τυχαίνει να είναι και άνθρωποι τους οποίους δεν περίμενες ποτέ πως θα ήταν εκεί για σένα. Κι είναι μια τόσο ευχάριστη έκπληξη, όταν νιώθεις ότι σε έχουν εγκαταλείψει όλες σου οι δυνάμεις να εμφανίζονται εξωτερικές δυνάμεις για να σε στηρίξουν...

Αφού καμιά φορά πιστεύω ότι επίτηδες μας βγάζει λίγο off "ο Θεός", "το σύμπαν" (ή όποια τέλος πάντων δύναμη αποφασίζει ότι πρέπει να βγούμε για λίγο off...) για να μας δείξει ότι υπάρχει βοήθεια εκεί που δεν το φανταζόμαστε και δεν είμαστε όσο μόνοι νομίζουμε...

Χρωστάω ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους αυτούς που στάθηκαν δίπλα μου εκεί που δεν τους περίμενα ... ξέρουν αυτοί ποιοι και τους ευχαριστώ μέσα απ' την καρδιά μου.... Οι φίλοι και οι καλοί συνεργάτες όντως τελικά φαίνονται τις δύσκολες στιγμές... "Έβαλαν πλάτη" για να κρατήσουν έναν τοίχο που κατέρρε... Όλοι μαζί και ο καθένας ξεχωριστά ... Χίλια ευχαριστώ...

Χρωστάω κι ένα μεγάλο ευχαριστώ και μια τεράστια συγνώμη συγχρόνως στην τετράχρονη Έρικα. Ευχαριστώ για την υπομονή της, τα χάδια της, την αγάπη της, την παρέα της και το γέλιο της που μου προσέφερε απλόχερα. Συγνώμη που πολλές φορές την απογοήτευσα. Που την άφησα να με βλέπει έτσι αγέλαστη και παραδομένη. Που την έφτασα να  με τραβάει από το χέρι και μου λέει "μαμά σήκω από το κρεβάτι και έλα να παίξουμε". Και με έκανε να νιώθω πως με τράβαγε η ζωή η ίδια από το χέρι και μου έλεγε "σήκω από το κρεβάτι και ζήσε ξανά"... Που χάρη σε αυτή βρήκα τη δύναμη να σηκωθώ και να συνεχίσω και να μην τα παρατήσω όλα... που ήταν το φως στο τούνελ μου..

Νομίζω πως το πήρα απόφαση να ολοκληρώσω τώρα αυτό το κείμενο γιατί τώρα νιώθω πλέον ότι είμαι καλά μετά από πολύ καιρό...  The good news is ότι τελικά μπορείς να βοηθηθείς στην κατάθλιψη... με φαρμακευτική αγωγή, ιατρική παρακολούθηση και στήριξη, με θεραπεία με άλογα (thank you hippolysis) και ανθρώπους (thank you Φαίδρα, Φρόσω, Νϊκη, Τιτίκα και άλλοι πολλοί...), με ανοχή και υποστήριξη από την οικογένεια, τους φίλους και τους συνεργάτες, με  περπάτημα στην εξοχή, με γυμναστική, με στιγμές απομόνωσης και περισυλλογής και στιγμές που είσαι κοντά σε αγαπημένους, με καλή διατροφή, με λίγη παραπάνω προσοχή στον παραμελημένο και καταπονημένο εαυτό σου...

Good news is πως άρχισε ξανά να δουλεύει το μυαλό μου. Μπορώ να κάνω πράγματα που έκανα παλιά: να παίζω με την Έρικα, να βγαίνω έξω με φίλους και γελάω και να περνάω καλά, να μπορώ και δουλεύω και να φέρνω εις πέρας απλές, καθημερινές δουλειές. Και έχω καλλιεργήσει και ένα ταλέντο που αναπτύχθηκε μέσα στις δύσκολες μέρες που καθόμουν μόνη μου στο σπίτι και που μου αρέσει πάρα πολύ...

Τα καλά νέα είναι επίσης πως το "ουδέν κακόν αμιγές καλού" ισχύει... Μέσα στην αδυναμία μου και το "κακό" που με βρήκε, άφησα χώρο σε άλλους να κάνουν πράγματα για μένα και τα έκαναν καλά...! Και με εξέπληξαν ευχάριστα. Και μου έδωσαν ιδέες και νέα ώθηση να ξεκινήσω κι εγώ νέα πράγματα...

Συνεχίζω να περπατάω και να ελπίζω λοιπόν... Η κατάθλιψη μπορεί να βοηθηθεί. Υπάρχει φως στο τούνελ.  Ίσως τελικά να μην πρέπει να μένουμε δυνατοί για τόσο καιρό ... Ίσως είναι καλό να δείχνουμε αδυναμία και να ξεκουραζόμαστε...

Παρασκευή, 19 Ιουνίου 2015

Τη βλέπω τη μεγάλη σου αγάπη....

Τον τελευταίο καιρό έχω περάσει πολύ δύσκολα.

Η δουλειά στο σχολείο είναι πάρα πολλή, όπως είναι κάθε χρόνο τέτοια εποχή, αλλά συχρόνως παρουσιάστηκε και ένα σοβαρό θέμα υγείας στον πατέρα μου.

Ξαφνικά, ο ήδη περιορισμένος χρόνος μου, βρέθηκε να πρέπει να μοιράζεται μεταξύ ραντεβού ενημέρωσης νέως γονέων, προβών για καλοκαιρινές γιορτές, γιορτών, προσαρμογών, το καθημερινό τρέξιμο για την οργάνωση και διοίκηση των σχολείων μου, τη φροντίδα της Έρικας ΚΑΙ το τρέξιμο στο νοσοκομείο.  Δεν νομίζω πως μου έχουν πέσει άλλη φορά τόσα πολλά μαζεμένα στη ζωή μου...

Μέσα σε όλο αυτό το τρέξιμο αυτή που παραμελήθηκε πιο πολύ (πέρα από τον ίδιο τον εαυτό μου...) ήταν η Ερικούλα μου.  Από τη μία στιγμή στην άλλη με έχασε.  Κάποια βράδυα κοιμήθηκα στο νοσοκομείο με τον πατέρα μου, άλλες μέρες δεν γύρναγα σπίτι από τη δουλειά, πήγαινα πρώτα νοσοκομείο και μετά σε ραντεβού στο σχολείο, το πρωί που ξύπναγε είχα ήδη φύγει για τη δουλειά και την ώρα που χωνόταν στο γραφείο μου για να μου μιλήσει και να με αγκαλιάσει της έλεγα "Καρδούλα μου η μαμά δεν προλαβαίνει, έχει πολλή δουλειά..." και κάποιες μέρες με έβλεπε να κλαίω και να είμαι τρομερά ζορισμένη.

Εκείνες τις ημέρες, λοιπόν, άρχισε να μου λέει: "Μαμά, εγώ είμαι μεγάλη και εσύ μικρή".  Στην αρχή δεν του έδωσα σημασία.  Της απάντησα μία δυο φορές στα πεταχτά "Όχι Ερικούλα μου, εγώ είμαι μεγάλη", μια δυο άλλες φορές ένα σκέτο "Οκ.", αλλά μετά άρχισα να συνειδητοποιώ κάτι... Η Έρικα μου το έλεγε αυτό τις ημέρες που έβλεπε πως δεν ήμουν καλά. Τις ημέρες που έκλαιγα και ερχόταν και καθόταν με το ζόρι στην αγκαλιά μου στο γραφείο μου και με χάιδευε και δεν ξεκόλαγε από πάνω μου. Τις ημέρες που με ένιωθε αδύναμη. Τις μέρες που ένιωθε πως δεν "είμαι στη θέση μου σα μαμά"

Και τότε κατάλαβα: Εκείνες τις ημέρες η σχεδόν 4χρονη Έρικα αναλάμβανε αυθόρμητα να σηκώσει στους μικρούς της ώμους όλο το βάρος της μαμάς της που ένιωθε πως είναι αδύναμη... Και μου το δήλωνε ευθαρσώς: "Μαμά, εγώ είμαι η μεγάλη κι εσύ η μικρή"...  

Τρελάθηκα όταν το κατάλαβα.  Σκέφτηκα αμέσως αυτά που έχουμε συζητήσει άπειρες φορές με την ομάδα Συστημικών Αναπαραστάσεων και την αγαπημένη μου Φρόσω. Πως τα παιδιά αναλαμβάνουν αυθόρμητα να "προστατεύσουν" τους γονείς τους.  Πως χάνουν τη θέση τους στην ιεραρχία της οικογένειας και γίνονται αυτά γονείς για τους γονείς τους αντί να παραμείνουν παιδιά, όταν νιώθουν πως οι γονείς δεν είναι "στη θέση τους". Πως αναλαμβάνουν όλο το βάρος της οικογένειας από την μεγάλη τους αγάπη στους γονείς τους.

Συνειδητοποίησα πως όλοι μας το έχουμε κάνει ασυνείδητα κάποια στιγμή στη ζωή μας. Και πολλοί ίσως το κάνουμε ακόμα... Και πως ποτέ κανείς δεν μας το έχει αναγνωρίσει...

Σαν επιστέγασμα της φροντίδας της Έρικας για εμένα ήταν η απόφασή της να μην πάρει μέρος στη γιορτή της τάξης της.  Γιατί την ημέρα αυτή ήμουν από το πρωί ένα ψυχικό και σωματικό κουρέλι. Και όλη την ημέρα με φρόντιζε, με χάιδευε και δεν έφευγε λεπτό από δίπλα μου.  Και φυσικά δεν μπορούσε να με αφήσει μόνη μου την ώρα της γιορτής. Οπότε αρνήθηκε πεισματικά να πάρει μέρος και καθόταν μαζί μου όλη την ώρα.

Η πρώτη μου αντίδραση ήταν να θυμώσω. Να μην πάρει μέρος το δικό μου παιδί στη γιορτή του σχολείου;;; Απαράδεκτο. Δεν μου έφταναν όλα, έπρεπε να έχω να αντιμετωπίσω και αυτό;

Και τότε, το ίδιο βράδυ, όταν το διηγήθηκα στη Φρόσω, μου είπε τη μαγική κουβέντα: "Μη της θυμώσεις.  Το έκανε από την έγνοια της για σένα... Πες της "Τη βλέπω τη μεγάλη σου αγάπη"...

Πραγματικά, όταν την έβαλα αποκαμωμένη και απογοητεύμενη για ύπνο το ίδιο βράδυ, την πήρα μια τεράστια αγκαλιά και της είπα: "Ερικάκι μου, σε λατρεύω και τη βλέπω τη μεγάλη σου αγάπη..."

Tότε έγινε κάτι μαγικό.... Για πρώτη φορά όλη την ημέρα η Έρικα με κοίταξε κατευθείαν στα μάτια και μου χάρισε ένα ΤΕΡΑΣΤΙΟ χαμόγελο. Η προσπάθειά της είχε επιτέλους αναγνωριστεί... Ο μοναδικός τρόπος που είχε να μου δείξει την ατελείωτη αγάπη της είχε πετύχει.  Την είχα δει και την είχα αναγνωρίσει... Και της το είχα πει κιόλας...

Γιατί σας τα λέω όλα αυτά;

Γιατί πιστεύω πως όλες οι μαμάδες έχουμε ζήσει στιγμές αδυναμίας, όπου νιώθουμε πως τα παιδιά μας δεν συνεργάζονται ή μας κουράζουν περισσότερο από όσο αντέχουμε.

Και πιστεύω πως όλες μας παραγνωρίζουμε πως το μεγαλύτερο μέρος από αυτά που μπορεί να μας κάνουν τα παιδιά μας τις ημέρες αυτές, είναι ίσως μια απελπισμένη προσπάθεια να τραβήξουν την προσοχή μας από τα προβλήματά μας και να μας στηρίξουν με όποιον τρόπο έχουν πιο εύκολο: με τη μεγάλη τους αγάπη.

Επομένως, σε τέτοιες στιγμές, ας είμαστε πιο ευαισθητοποιημένες και ας μην εκνευριστούμε μαζί τους. Ας τους το αναγνωρίσουμε... Ας τους πούμε  αυτή τη μαγική φράση "Τη βλέπω τη μεγάλη σου αγάπη"... Θα γαληνέψουν... Πιστέψτε με... Αναλογιστείτε πόσο θα ανακούφιζε ΕΣΑΣ αν σας έλεγε η μαμά σας αυτή τη μαγική φράση...


(Τελειώνοντας, θέλω να πω πόσο με άγγιξε αυτό το άρθρο και ειδικά αυτή τη παράγραφος:

"Ήθελε να είναι πάντα καλά. Δεν είχε καταλάβει ότι με αυτόν τον τρόπο της στερούσε το πιο σημαντικό, τη μαμά της. Εκείνη τη φιγούρα που γεμίζει ευτυχία κάθε παιδική καρδιά. Δεν είχε καταλάβει ότι το γέλιο της μητέρας είναι πολυτιμότερο από όλους τους θησαυρούς πάνω στη Γη."

Με έκανε να συνειδηποιήσω πως στην προσπάθειά μας να τα προλαβαίνουμε όλα και κάτω από το βάρος των καθημερινών προβλημάτων, τελικά χάνουμε το χαμόγελό μας και τη διάθεση να παίξουμε, να γελάσουμε και να χαρούμε με τα παιδιά μας. Και αυτό δεν αναπληρώνεται με ό,τι άλλο και να τους προσφέρουμε... )




Κυριακή, 10 Μαΐου 2015

Τρίτη γιορτή της μητέρας χωρίς εσένα...

Και να που έφτασε πάλι ο καιρός για να σε γιορτάσω χωρίς να είσαι εδώ ... Για τρίτη φορά...

Θυμάμαι όταν είμασταν μικρές με πόση αγάπη γράφαμε καρτούλες και τις γεμίζαμε καρδούλες και γράφαμε με παιδικά "άχαρα" γράμματα "Χρόνια πολλά μανούλα. Σ´ αγαπάω πάρα πολύ".

Δεν φαντάζεσαι πως συγκινήθηκα όταν βρήκα όλες αυτές τις καρτούλες σε ένα συρτάρι όταν μάζευα τα πράγματά σου. Μαζεμένες όλες μαζί, με ευλάβεια, μέσα σε μία ζελατίνα... Δεν φανταζόμουν πόση χαρά σου έδιναν αυτές οι καρτούλες μου...

Τα χρόνια πέρασαν και πέρασα στη φάση της "επανάστασης". "Αμάν, έχει γιορτή και η μαμά, να πάω να της πάρω κανένα λουλούδι!!!". Σαν υποχρέωση ένα πράγμα... Πόσο μεγάλο λάθος... Πόσο μεγάλο... Πέρασε δύσκολες φάσεις η σχέση μας. Το ομολογώ... Και παραδέχομαι πως έφταιγα εγώ.  Δεν ήξερα όμως... Δεν ήξερα πόσο μεγάλη, ατελείωτη μπορεί να είναι η αγάπη της μάνας... Χίλια συγνώμη μανούλα ...

Σήμερα σου έφερα λουλούδια στον τάφο σου, μαζί με την Ερικούλα. Της είπα "Σήμερα που γιορτάζουν οι μανούλες θα πάω κι εγώ λουλούδια στη δική μου μαμά. Θα έρθεις μαζί μου;"
"Πού είναι η δική σου μαμά" με ρώτησε.
Της είπα "Το σπιτάκι της είναι στο νεκροταφείο. Αλλά στην πραγματικότητα την έχω μέσα στην καρδιά μου. Και με αγαπάει και με προσέχει κάθε μέρα. Και εμένα και εσένα". 

Και ήρθαμε παρέα. Αγοράσαμε ζέρμπερες που σου άρεσαν. Μου ζήτησε η Έρικα να τις βάλει αυτή μέσα στο βάζο. "Γιατί δεν τη βλέπω τη γιαγιά Αλέκα;" με ρώτησε. "Εσύ δεν τη βλέπεις, αλλά είμαι σίγουρη πως αυτή σε βλέπει αυτή την ώρα και χαίρεται πολύ, αγάπη μου"...

Χρόνια σου πολλά μαμά... Μπορεί να μην σε βλέπουμε, αλλά ξέρω πως μας προσέχεις. Δεν θα σταματήσεις ποτέ να μας προσέχεις. 

Το πρωί είπα στην Ερικούλα πως σήμερα γιορτάζουν όλες οι μανούλες του κόσμου. Της είπα για ακόμη μια φορά πως είναι το καλύτερο δώρο που μου έστειλε ο Θεός, πως η αγάπη μου γι' αυτήν δεν μπορεί να μετρηθεί, πως θα είμαι πάντα δίπλα της, ό,τι κι αν συμβεί. Με άκουγε προσεκτικά. Γύρισε, με φίλησε 4 φορές, όπως με φιλάει πάντα, από μία φορά στο κάθε μάγουλο, μία στη μύτη και μία στο μέτωπο και μου έκανε μια τεράστια, σφιχτή αγκαλιά. Μου είπε "σ' αγαπάω τόσο πολύ μαμά μου. Χρόνια πολλά"... 

Ένιωσα σαν να με φίλαγες εσύ εκείνη την ώρα... Ειδικά όταν με φιλάει στο μέτωπο η Έρικα νιώθω πάντα σα να είναι το δικό σου το φιλί, όχι δικό της ...

Και τώρα που γράφω και με έχουν πιάσει τα κλάμματα μου λέει "μην κλαις μανούλα μου, βγάλε τα γυαλάκια σου να μην πονάνε τα ματάκια σου". Μη μου πεις πως δεν ήσουν εσύ που τα έλεγες αυτά...

Μαμά μου, χρόνια σου πολλά. Στην σκέψη μας και στην καρδιά μας. Σ' αγαπάω ....


Τρίτη, 5 Μαΐου 2015

Αντίο συνομήλικο κοριτσάκι ....

Κοιμάμαι δίπλα στην (σχεδόν) τετράχρονη κόρη μου. 

Ακούω την αναπνοή της, πιάνω το χεράκι της και μου το σφίγγει ασυναίσθητα,  τη βλέπω που γυρίζει μέσα στον υπνο της και ψάχνει και αγκαλιάζει το λούτρινο κουνελάκι της και ξέρω πως στη διάρκεια της νύχτας, μόλις με πάρει ο ύπνος,  θα το καταλάβει και θα κανει μια στροφή και έρθει να κουρνιάσει στην αγκαλιά μου, για να κάνουμε "αγκαλίτσα-φωλίτσα" όπως λέμε.

Και δεν μπορεί να ξεκολλήσει το μυαλό μου από ένα άλλο συνομήλικο κοριτσάκι, που προφανώς έκανε κι αυτό τα ίδια κάθε βραδυ στο δικό του κρεβατάκι... 
Και δεν το χωράει ο νους μου... 
Πώς μπορεί κανείς να κάνει τέτοιο κακό στο πιο υπέροχο πλάσμα στον κόσμο, στο παιδί του...;;; Στο ίδιο του το παιδί;;;

Από τότε που έγινα η ίδια μαμά δεν αντέχω ούτε να ακούω ούτε να βλέπω παιδιά να υποφέρουν με οποιοδήποτε τροπο ούτε για ένα δευτερόλεπτο. Ούτε σε ταινία. Ούτε να μου το διηγηθούν. Όχι ότι παλιά μπορούσα. Απλά τώρα αναπόφευκτα βάζω στη θέση τους την εικόνα του δικού μου παιδιού. Και ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΕΤΑΙ. Τόσο απλά.  ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΕΤΑΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΠΟΝΟΣ.

Δεν θέλω να μάθω άλλες λεπτομέρειες για αυτό το έγκλημα. Δεν αντέχω. Spare me the details - που λένε και οι Άγγλοι. Δεν τις αντέχω...

Θέλω να κρατάω το χέρι της  τετράχρονης κόρης μου και να εύχομαι μέσα από την καρδιά μου να είναι τα παιδιά όλου του κόσμου καλά. Και ασφαλή όπως νιώθει η κόρη μου μέσα στην αγκαλίτσα-φωλίτσα μας...

Καλό ταξίδι κοριτσάκι ... Από την πρώτη στιγμή που είδα το "amber alert για τετράχρονο κορίτσι" σκέφτηκα πως είσαι συνομήλικη με την κόρη μου. 
Μακάρι να είχες κι εσύ μια αγκαλίτσα-φωλίτσα .... Εύχομαι να τη βρεις εκεί που είσαι τώρα τουλάχιστον ...

Τετάρτη, 25 Φεβρουαρίου 2015

Για να είσαι καλή μαμά, πρέπει πρώτα ν' αγαπάς τον εαυτό σου

Προχθές που χάζευα στο facebook "έπεσα" πάνω σε μία ανάρτηση με τον τίτλο "για να είσαι καλή μαμά πρέπει πρώτα να αγαπάς τον εαυτό σου", που έχει γράψει μια άλλη μαμά blogger.

Μου κίνησε αμέσως την περιέργεια. Σαν εργαζόμενη χωρισμένη μαμά μιας τρίχρονης κόρης, πέρασα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα από τη γέννησή της και μετά, προσπαθώντας να προλάβω να συνδυάσω - όχι με ιδιαίτερη επιτυχία ομολογώ - σπίτι, παιδί, δουλειά και φυσικά τον εαυτό μου και ζώντας με τις τύψεις πως τελικά δεν καταφέρνω να της διαθέσω αρκετό χρόνο. 

Το αποτέλεσμα ήταν πως στην προσπάθειά μου να αφιερώνω όσο περισσότερο χρόνο μπορούσα στην Έρικα, έκλεβα από το χρόνο που αφιέρωνα σε μένα. Σταμάτησα να προσέχω τον εαυτό μου αργά και σταθερά.  Σταμάτησα να κάνω όλα αυτά που μου έδιναν χαρά και φρόντιζαν τη φυσική μου κατάσταση: το χορό που λάτρευα, τις βόλτες με τα σκυλιά μου, το κολύμπι, την capoeira. Σταμάτησα τις βραδυνές εξόδους, τα θέατρα, τους απογευματινούς καφέδες με τις φιλενάδες μου, τα πολύωρα τηλεφωνήματα. Σταμάτησα να φροντίζω το ντύσιμό μου και τη εξωτερική μου εμφάνιση γενικότερα. Μην φανταστείτε πως έγινα καμία έγκλειστη ρακένδυτη στο σπίτι. Απλά όλα αυτά είχαν γίνει πλέον δευτερεύοντα μπροστά στο να περνάω περισσότερο χρόνο στο σπίτι με την Έρικα. Λογικό θα μου πείτε... μάνα έγινες ... αυτός είναι ο ρόλος σου.  Αλλά είχα καταντήσει να κάνω τα πάντα "στα κλεφτά".  Στα κλεφτά ο καφές με μία φίλη, μια βόλτα στα μαγαζιά, μια βραδινή έξοδος.

Και προφανώς δεν ήμουν καλά.  Δεν ήμουν ευχαριστημένη.  Δεν ήμουν χαρούμενη. Δε γελούσα όπως παλιά.  Δεν ήμουν ο εαυτός μου. Και ο χρόνος που αφιέρωνα τελικά στην Έρικα δεν ήταν ποιοτικός. Σερνόμουνα, δεν είχα ενέργεια, δεν είχα κέφι. Γύρναγα μεν από τη δουλειά κατευθείαν στο σπίτι, αλλά δεν είχα κουράγιο να παίξω μαζί της. Χρειαζόμουν μία ή δύο ώρες ύπνου πριν μπορέσω να κάνω ο,τιδήποτε (μην πω πως κάποιες φορές μπορεί να μην μπορούσα να σηκωθώ καθόλου από τον καναπέ που σωριαζόμουν όταν γύριζα σπίτι...). Κυκλοφορούσα με τις φόρμες και τα φαρδιά ρούχα (γιατί χωρίς καθόλου γυμναστική όσο διατροφή και να προσπαθείς να κάνεις, δεν έχεις αποτελέσματα... εξακριβωμένο!) , άβαφη (πάνε οι παλιές καλές εποχές που δεν έβγαινα από το σπίτι αν δεν ήμουν "υπερπαραγωγή") και με απεριποίητο νύχι και μαλλί και πρέπει να ομολογήσω πως δεν ήμουν η χαρά της ζωής. Και το χειρότερο απ΄ όλα: άρχισα το κάπνισμα! Εγώ που μπορεί να κάπνιζα ένα τσιγάρο το τρίμηνο, έτσι για το χαβαλέ, άρχισα να καπνίζω με μανία.

Κάποια στιγμή άρχισα πλέον να το νιώθω έντονα πως έχω παραμελήσει τη Νατάσσα. Και άρχισα να συνειδητοποιώ πως μια μαμά που παραμελεί και δεν αγαπάει τον εαυτό της, δεν είναι μια τόσο καλή μαμά τελικά.

Η αγαπημένη μου φίλη ψυχολόγος-ψυχοθεραπεύτρια Φαίδρα Λογοθέτη λέει πάντα στις ομιλίες που κάνει σε μαμάδες, πως οι μαμάδες πρέπει να κάνουμε στη ζωή μας, αυτό που μας λένε πως πρέπει να γίνεται στα αεροπλάνα σε περίπτωση κινδύνου, που πέφτουν οι μάσκες οξυγόνου: Πρέπει πρώτα να βάλει ο ενήλικας τη μάσκα οξυγόνου και στη συνέχεια να τη βάλει στο παιδί.  Γιατί αν ο ενήλικας δεν είναι καλά, δεν θα μπορέσει ούτε το παιδί να βοηθήσει...

Άρχισα σιγά-σιγά να το καταλαβαίνω και η ίδια πως έπρεπε κάτι να κάνω, να αρχίσω να φροντίζω ξανά εμένα, να αγαπάω εμένα για να γίνω η μαμά που η Έρικα θα ήθελα να έχει για πρότυπο και όχι μια κουρασμένη και παραμελημένη μαμά/επιχειρηματίας.

Ξεκίνησα με μία σημαντικότατη αλλαγή στη διατροφή μου, η οποία προκάλεσε αυτό που είχα περισσότερο ανάγκη για να κάνω την αρχή που χρειαζόμουν: άρχισα να έχω επιτέλους ΕΝΕΡΓΕΙΑ. Σταμάτησα να σέρνομαι από τη δουλειά στο σπίτι και να χρειάζομαι να ξεκουραστώ δυο ώρες πριν μπορέσω να κάνω ο,τιδήποτε. 

Η αύξηση αυτή της ενέργειάς μου με ώθησε να ξεκινήσω λίγο λίγο να περπατάω (γιατί πλέον άρχισα να αντέχω να περπατάω!) Με παρακίνηση της αγαπημένης μου φίλης (μαμάς επίσης) - με σαφώς περισσότερη ενέργεια από εμένα (thank you Μίνα!!!) - άρχισα να περπατάω 2 φορές την εβδομάδα.  Στη συνέχεια, νιώθοντας όλο και καλύτερα με το περπάτημα, πήρα τη μεγάλη απόφαση να δοκιμάσω τις δυνάμεις μου και στο κολύμπι, που το είχα παρατήσει αρκετά χρόνια πριν την έλευση της Έρικας. Πήγα στο κολυμβητήριο διστακτικά.  "Θα κάνω δοκιμαστικά μία φορά και μετά θα σας πω αν θα γραφτώ", τους δήλωσα. Είχα την αίσθηση πως θα πέσω στο νερό και με το ζόρι θα πάω από την μία άκρη της πισίνας στην άλλη.  Και, ω του θαύματος, την πρώτη κιόλας αυτή φορά κατάφερα να κολυμπήσω 1000 μέτρα. Παρότι κάπνιζα και παρότι το είχα παρατήσει τόσα χρόνια! 

Δεν μπορώ να σας περιγράψω πόση ενέργεια ένιωθα μετά το κολύμπι! Πέταγα! Εκεί που νόμιζα πως θα σερνόμουν γύρναγα σπίτι και έκανα 10 διαφορετικά πράγματα με την Έρικα. Πράγματα που πριν δεν είχα διανοηθεί πως θα μπορούσα να κάνω.

Η αρχή είχε γίνει... Κανόνισα να πηγαίνω σταθερά στο κολυμβητήριο 2 φορές την εβδομάδα και τουλάχιστον άλλες δύο να περπατάω. Και για να μη νιώθω πως ξεκλέβω χρόνο από αυτόν που θα διέθετα στην Έρικα, άρχισα να την παίρνω κι αυτήν μαζί μου στο περπάτημα. Δεν φανταζόμουν πως θα της άρεσε... Κι όμως το λάτρεψε! Παρότι διαμαρτυρήθηκε στην αρχή "εγώ δεν κάθομαι στο καρότσι, δεν είμαι μωρό!", στη συνέχεια της βόλτας στρογγυλοκάθησε στο καρότσι της και τώρα κάποιες φορές περπατάμε παρεούλα. Κάποιες φορές περπατάμε και με τη Μίνα και με τη Φαίδρα (οπότε συνδυάζουμε τα πράγματα και συζητάμε αυτά που θα λέγαμε στον καφέ, περπατώντας!) Με αυτό τον τρόπο είμαστε όλες ευχαριστημένες... (Μικρό μυστικό: Με μία εφαρμογή του κινητού μου μέτραγα τα χιλιόμετρα που έκανα κάθε φορά στο κινητό μου καθώς και πόσες θερμίδες καίω. Αυτή η εφαρμογή "ανέβαζε" κάθε φορά μετά το τέλος της "προπόνησης" τα αποτελέσματα αυτά στη σελίδα μου στο Facebook.  Το είδαν κάποιες άλλες φίλες μου και με ρώτησαν αν μπορούμε να περπατάμε παρέα. Άρα, βρήκα κι άλλη παρέα!!!)

Αποφάσισα πως το να μένω κάθε βράδυ μόνη μου στο σπίτι βλέποντας τηλεόραση δεν ήταν το καλύτερο ούτε για την κοινωνική μου ζωή ούτε για την αυτοπεποίθησή μου. Και τελικά δεν προσέφερα τίποτα ουσιαστικό και στην Έρικα που, αυτές τις ώρες, κοιμάται. Οπότε άρχισα δειλά-δειλά να βγαίνω με φίλες μου για κανένα φαγητό, ποτό, σινεμά ή θέατρο (τη μεγάλη μου αγάπη...). Surprise!!! Υπάρχει ζωή εκεί έξω την ώρα που εγώ κάθομαι μέσα και κλαίω τη μοίρα μου ...

Επίσης, άρχισα να προσέχω περισσότερο την εξωτερική μου εμφάνιση. Λίγο τα νύχια, λίγο τα μαλλιά, λίγο το βάψιμο, λίγο το πιο προσεγμένο ντύσιμο ... όλα έκαναν τη δουλειά τους.  

Άρχισα τις προσπάθειες να κόψω και το κάπνισμα. Εδώ δεν είχα ιδιαίτερη επιτυχία, το ομολογώ. Παρότι το πέτυχα για λίγο καιρό, "ξανακύλησα" σχετικά σύντομα... Υπόσχομαι πως θα τη συνεχίσω κι αυτή την προσπάθεια πάντως! Μου βγήκε πιο δύσκολο από όσο περίμενα...Πάντως όσο καιρό το είχα κόψει, ένιωθα, αν μη τι άλλο, μια απίστευτη αίσθηση ελευθερίας από την τρομερή σκλαβιά του "πρέπει να βγω έξω να καπνίσω ΤΩΡΑ, αλλιώς θα σας δείρω όλους!!!"

Ηθικόν δίδαγμα: Το να φροντίζουμε τον εαυτό μας είναι εξίσου σημαντικό με το να φροντίζουμε τα παιδιά μας.  Όσο δύσκολο και ακατατόρθωτο να μας φαίνεται (που φαντάζομαι πως οι "νέες" μαμάδες κατανοούν απολύτως τι εννοώ) πρέπει να βρούμε τον τρόπο να εντάξουμε στην καθημερινότητά μας δραστηριότητες που θα κάνουν ΕΜΑΣ να νιώθουμε καλά. Και ευχαριστημένες μαμάδες έχουν ευχαριστημένα, ήρεμα και συνεργάσιμα παιδιά...

(Εγώ συνεχίζω ακάθεκτη πάντως.  Επόμενος στόχος το κάπνισμα, το υπόσχομαι!)